NAG-DISFRAZ AKO BILANG WAITRESS SA RETIREMENT PARTY NG ASAWA KO DAHIL HINDI NIYA AKO INIMBITAHAN. NANG MAKITA KONG HINAWAKAN SIYA NG ISANG BATANG BABAE, AKALA KO AY KATAPUSAN NA NAMIN—PERO NANG MAGSALITA ANG ASAWA KO, NAPALUHOD AKO SA IYAK.
Ako si Carla. Tatlong dekada na kaming kasal ng asawa kong si Roman. Si Roman ay isang Chief Executive sa isang malaking kumpanya. Buong buhay niya, puro trabaho ang inaatupag niya. Madalas siyang wala sa bahay, laging nasa business trip, at laging busy.
Nang sabihin niyang magre-retiro na siya, natuwa ako. Sa wakas, makakasama ko na siya.
Pero isang linggo bago ang kanyang Retirement Party, sinabi niya sa akin:
“Hon, huwag ka nang pumunta sa party sa Sabado ha? Boring ‘yun. Puro board members lang at employees. Bawal ang spouses. Strictly for employees only.”
Nagtaka ako. Retirement party ‘yun. Usually, kasama ang pamilya. Bakit bawal ako?
Doon nagsimula ang hinala ko. May tinatago ba siya? May ibang babae ba siya sa opisina kaya ayaw niya akong nandoon?
Dahil hindi ako mapakali, gumawa ako ng plano. Kinausap ko ang pinsan kong may-ari ng catering service na kinuha para sa party. Nagmakaawa ako na ipasok ako bilang isa sa mga server o waitress.
“Sige, Insan. Pero mag-mask ka at mag-cap para hindi ka makilala,” sabi ng pinsan ko.
Gabi ng party. Suot ang itim na uniporme, face mask, at sombrero, pumasok ako sa Grand Ballroom.
Ang daming tao. Nagniningning ang paligid. Nakita ko si Roman. Ang gwapo niya sa kanyang barong. Tumatawa siya, nakikipagkamay sa mga kasamahan niya.
Lumapit ako nang kaunti, bitbit ang tray ng wine, para marinig ang usapan.
Narinig ko ang isang grupo ng mga empleyado sa gilid.
“Grabe, mamimiss natin si Sir Roman,” sabi ng isa.
“Oo nga eh. Pero alam mo, bilib ako diyan. Laging bukambibig ang asawa niya. ‘My wife Carla this, my wife Carla that.’ Mahal na mahal niya si Ma’am.”
Natigilan ako. Pinag-uusapan niya ako? Kung mahal niya ako, bakit wala ako dito?
Iinumin ko sana ang sinabi ng empleyado bilang pampalubag-loob, pero biglang nagbago ang ihip ng hangin.
Nakita ko si Roman sa dulo ng stage. May lumapit sa kanyang isang batang babae.
Napakaganda ng babae. Nasa early 20s, sexy, mahaba ang buhok, at nakasuot ng red dress na agaw-pansin.
Nakita kong nginitian siya ni Roman. Isang ngiti na parang… masyado silang komportable sa isa’t isa.
Mas lalo akong nanlamig nang makita kong ipinatong ng babae ang kamay niya sa balikat ni Roman. Hinaplos niya ito nang marahan, at bumulong siya sa tenga ng asawa ko. Tumango naman si Roman at hinawakan ang kamay ng babae na nasa balikat niya.
Gumuho ang mundo ko. Nabitawan ko ang tray na hawak ko.
BLAG!
Nabasag ang mga baso.
Napatingin ang lahat sa akin. Yumuko ako agad at pinulot ang mga bubog, nanginginig ang mga kamay. Ang sakit. Kaya pala bawal ako. Kasi nandito ang kabit niya. Kaya pala magre-retiro siya, para sumama na sa batang ‘yan.
Gusto kong tumakbo, pero nagsalita na si Roman sa mikropono.
“Ladies and Gentlemen,” panimula ni Roman. “Thank you for coming.”
Nanatili siyang nakatayo sa stage. Ang babaeng naka-red ay nasa tabi niya, may hawak na isang malaking folder.
“Marami sa inyo ang nagtatanong kung bakit ako magre-retiro nang maaga. Malakas pa naman ako. Kaya ko pang magtrabaho.”
Tumingin si Roman sa babaeng nasa tabi niya. Ngumiti siya dito.
“Pero may isang tao na nagpa-realize sa akin na ang oras ay ginto. At ang taong ‘yon ay hindi nandito ngayong gabi dahil sinadya kong huwag siyang papuntahin.”
Kinuyom ko ang kamao ko. Ayan na. Aaminin na niya.
“Ang asawa ko, si Carla,” banggit ni Roman. “Sa loob ng 30 taon, naging ‘second priority’ lang siya dahil sa trabaho ko. Madalas ko siyang iwan. Madalas siyang mag-isa. Sabi ko sa sarili ko, babawi ako.”
Kinuha ni Roman ang folder mula sa babaeng naka-red.
“Kaya ko kasama si Ms. Anjanette ngayong gabi…” tinuro niya ang babae. “…ay dahil sa nakalipas na anim na buwan, lihim kaming nagtatrabaho para sa proyektong ito.”
Binuksan ni Roman ang folder at ipinakita sa screen ang laman nito.
Isang litrato ng isang napakagandang resthouse sa harap ng dagat sa Palawan.
Napasinghap ang mga tao.
“Si Anjanette ay ang Architect na nag-design ng pangarap na bahay ng asawa ko,” paliwanag ni Roman. “Laging sinasabi ni Carla na gusto niyang tumanda sa harap ng dagat. Kaya sa huling anim na buwan, imbes na mag-golf ako, nakikipagkita ako kay Architect Anjanette para tapusin ang bahay na ito.”
Nanlaki ang mata ko sa likod ng maskara. Architect? Hindi kabit?
“Kaya niya hinawakan ang balikat ko kanina,” tawa ni Roman, “ay dahil naiiyak ako sa backstage. Sabi ko sa kanya, ‘Kinakabahan ako, baka hindi magustuhan ni Carla.’ At sabi niya, ‘Sir, magugustuhan niya ‘yan. Mahal na mahal niyo siya eh.'”
“At kaya ko hindi inimbitahan si Carla ngayong gabi… dahil gusto kong umuwi mamaya, gisingin siya, at ibigay ang susi na ito nang kaming dalawa lang. Gusto kong sabihin sa kanya: ‘Honey, tapos na ako magtrabaho. Oras na para tayong dalawa naman ang maglakbay. Tayo na lang hanggang dulo.’“
Itinaas ni Roman ang susi.
“Para sa’yo ito, Carla. Nasaan ka man ngayon… I love you.”
Hindi ko na napigilan. Napahagulgol ako sa gitna ng ballroom. Ang tunog ng iyak ko ay umalingawngaw.
Napatingin si Roman sa direksyon ko. Nakita niya ang isang waitress na nakaluhod sa sahig, umiiyak, napapaligiran ng basag na baso.
Bumaba si Roman sa stage. Lumapit siya.
Tinanggal ko ang sombrero at maskara ko.
“C-Carla?” gulat na tanong ni Roman. “Anong… anong ginagawa mo dito? Bakit ka naka-uniporme?”
Tumayo ako at niyakap siya nang mahigpit. Basang-basa ng luha ang barong niya.
“Sorry, Roman! Sorry!” iyak ko. “Akala ko may babae ka! Akala ko niloloko mo ako! Nagselos ako sa architect mo! Ang tanga-tanga ko!”
Natawa ang mga tao. Si Architect Anjanette ay lumapit at tumawa rin.
“Ma’am Carla!” bati ni Anjanette. “Kayo po pala ‘yan! Naku, napaka-loyal po ni Sir Roman. Tuwing meeting namin, lagi niyang sinasabi, ‘Dapat perfect ang kusina, mahilig magluto si Carla.’ ‘Dapat maganda ang garden, mahilig sa bulaklak si Carla.’“
Hinawakan ni Roman ang mukha ko. Wala siyang galit, puro pagmamahal lang.
“Silly woman,” bulong niya. “Wala akong ibang babae. Wala nang mas gaganda pa sa’yo. At ngayon, wala nang aagaw sa oras ko para sa’yo.”
Sa harap ng lahat ng empleyado, hinalikan ako ni Roman.
Sa gabing iyon, nag-resign ako bilang “waitress” at nag-umpisa ang bago kong karera—bilang reyna ng buhay ni Roman, sa aming bagong bahay sa tabi ng dagat. Ang maling hinala ko ay napalitan ng pinakamatamis na katotohanan: na sa bawat sandaling wala siya, ako pala ang iniisip niya.
